Sharifa moeder van Shiobian uit groep 2

We lopen de blauwe poort van de school binnen en Shiobian rent alvast voor mij uit om de deur open te doen terwijl ze links en rechts wat kinderen begroet. Ze blijft staan om de deur open te houden voor haar klas- en schoolgenootjes die ze voor mijn gevoel allemaal bij naam kent. Het liefst blijft ze daar staan totdat de laatste leerling binnen is. Als we dan uiteindelijk zelf ook naar binnen gaan, worden we warm welkom geheten door meester Mohammed (conciërge) juf Marjolein (IB-er), juf Floor (oudercontactmedewerker) en nog een of twee ondersteunende leerkrachten of stagiaires die als welkomstcomité in de hal staan. We lopen rechts de gang in en Shiobian loopt nog even groep drie binnen om juf Brechtje (de vaste inval juf) die vrijdag altijd bij haar in de klas is gedag te zeggen. Juf Brechtje vraagt hoe haar vakantie was en zo trotst als een pauw vertelt ze dat ze al zonder bandjes kan zwemmen. In de klas bij juf Thessa krijgt iedereen een hand. ‘Goedemorgen Shiobian, fijn dat je er bent’. Er heerst een gezellige en geconcentreerde sfeer. Kinderen maken samen of met hun ouders een werkje, doen een puzzel of iets anders uit een van de ‘kieskasten’. Juf maakt hier en daar een praatje met de ouders en kinderen zoeken haar op om te laten zien dat hun werkje klaar is. ‘Was het makkelijk of moeilijk?’ vraagt ze. De kinderen zijn zich bewust van hun leerproces en worden uitgenodigd om nieuwsgierig en leergierig te zijn.

ShobianDan is er een akkefietje tussen twee kindjes, juf vraagt aan de twee hoe ze het samen kunnen oplossen. En dat kunnen ze, met wat hulp, want in de klas zijn duidelijke afspraken over hoe we met elkaar omgaan. Ook weten de kinderen heel goed hoe ze even af kunnen koelen, zodat ze daarna weer aanspreekbaar zijn. En als een puzzel of werkje even niet lukt? Dan bedenken ze welke gedachte helpend kan zijn, zoals ‘ik vertrouw erop dat het steeds beter gaat’ en ‘proberen is leren’. Inspirerende tools die tot in onze woonkamer doorwerken en waar wij dankbaar op aanhaken. ‘We gaan opruimen’, juf zingt het opruimlied en de kinderen ruimen op en zwaaien hun papa’s en mama’s gedag. Juf weet precies welke kindjes het nog een beetje lastig vinden om hun ouders los te laten (of andersom) en neemt ze onder haar liefdevolle vleugels. En aan het eind van de dag? Allemaal blije koppies die vragen of de schooldag nú al voorbij is en die nog eindeloos op het schoolplein willen blijven spelen met elkaar. Dit, en nog veel meer, is waarom ik kies voor de Roos.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s